De familie waar je vandaan komt, zou je veilige haven moeten zijn. Niet een plek waarbij je onder voorwaarden krijgt wat je nodig hebt. Maar in veel families weten de ouders niet hoe ze met het kind om moeten gaan. Hoe ze de emoties kunnen dragen, die ze zelf ook niet kunnen dragen. Hierdoor wordt het kind niet gezien, gehoord en/of erkend in zijn of haar hele leven. Dit is lastig voor het kind, gezien het kind volledig afhankelijk wordt van geboorte. Het leert van de ouders en groeit op binnen een gezin waarin veiligheid of onveiligheid is. Als een kind nooit begrepen wordt of niet erkend wanneer het de emoties toelaat, kan het kind zich verlaten voelen. Niet gezien of gehoord, kan het zelfvertrouwen aantasten. Het kind voelt zich daarom ook genoodzaakt om aan te passen, totdat het wel gezien wordt. Dit kan op den duur een skill worden die continu gebruikt wordt, om maar gezien te worden. Want gezien worden, betekent veiligheid. En veiligheid is iets wat een kind nodig heeft. Vaak zie je dat kinderen die deze veiligheid niet kennen, heel alert worden op de stemmingen van hun ouders en daardoor ook hoogsensitief of hyperalert worden. Ze zijn dan continu aan het scannen wat er om hen heen gebeurt om te kunnen inschatten of het veilig is. Het gaat zich zoveel aanpassen, dat het zichzelf verliest en niet meer weet wat het wel of niet mag of kan voelen.
De behoeftes raken op de achtergrond en het kind leert daardoor ook geen grenzen kennen. Grenzen die nodig zijn om in het leven te overleven en trouw te zijn aan zichzelf. Zelfliefde zou de eerste les moeten zijn die een kind leert. Dit gaat voorbij aan de behoeftes van de ouders, en de ouders zouden daarin juist het voorbeeld moeten zijn. Maar als een ouder dit zelf nooit geleerd heeft, kan de ouder zijn of haar ongenoegen op het kind projecteren. En projecties zijn de overtuigingen van de ouder zelf, die het kind vervolgens een realiteit kunnen opdringen die niet van het kind zelf is. Deze overtuigingen kunnen het leven van het kind maken of breken. Want als een kind nooit echt zelfliefde heeft kunnen leren, zal het de liefde altijd buiten zichzelf gaan zoeken. Het zal immers niet weten hoe het de liefde in zichzelf zou moeten vinden, want het heeft altijd moeten voldoen aan de verwachtingen van de ouders. Het heeft zich altijd aangepast aan de wensen van de ouders, zodat de ouders maar niet boos worden of dat het kind daarin niet de liefde kreeg die het zo verlangde.
Gaslighting
Het kan zelfs zo ver gaan dat de ouder de realiteit van een kind volledig ontkent, waardoor het kind nog meer aan zichzelf zal twijfelen. Het zal zich nooit goed genoeg voelen, gezien het nooit aan de verwachtingen kan voldoen. Onvoorwaardelijke liefde is alles wat een kind is en doet accepteren en het ook zien als dat je van elkaar kan leren. Want kinderen spiegelen in werkelijkheid terug waar jij niet naar wilt kijken. Alles in het leven is namelijk een spiegel en we kunnen er tegenin gaan of we kunnen in die spiegel kijken en accepteren wat de spiegel laat zien, zonder die spiegel kapot te maken. Als het kind altijd de schuld krijgt, zonder dat er zelf verantwoordelijkheid wordt genomen, dan gaat het kind zich steeds kleiner maken. Het voelt zich niet gezien, maar daardoor maakt het kind zichzelf ook onzichtbaar. Het durft niets meer uit te spreken, omdat het kind bang is voor conflicten. En dit kan doorwerken in het leven als volwassenen. Het uitspreken van behoeftes is een eerste levensbehoefte, want als jij niet kan uitspreken waar jij behoefte aan hebt, dan zal dit steeds meer gevolgen hebben voor de liefde voor jezelf. En de liefde voor jezelf zou altijd op nummer 1 moeten staan. Want zonder zelfliefde kan je ook niet gelukkig zijn. Hierdoor zal je altijd bevestiging van buitenaf gaan zoeken en denk je dat je altijd ergens gefixt moet worden. En in de kern moet niemand gefixt worden, want we zijn al goed zoals we zijn als we ook maar genoeg van onszelf houden en onszelf accepteren zoals we zijn.
Als je ouder wordt ga je steeds meer tegen de stukken aanlopen waarin jij jezelf kleiner hebt gehouden, en merk je dat je daardoor niet verder komt in je leven. Als je ook ouders hebt die continu in het drama of chaos van het leven terugtrekken, dan blijf jij meegaan op hun energie. De drama of chaos zit namelijk in zichzelf en ze hebben zelf de strijd in hun zelf wat ze steeds niet aan willen gaan, waardoor ze alles en iedereen meetrekken in hun eigen drama of chaos. Dit is niet moedwillig, maar het is wel hun realiteit wat ze door de jaren heen gecreëerd hebben. En je kan compassie hebben voor de strijd die ze altijd maar leveren, gezien ze ook een product zijn van hun eigen trauma’s, ervaringen en opvoeding. Maar het zou niet jouw leven mogen bepalen. En als dit regelmatig wel gebeurt, waarin jij voelt dat je steeds maar weer in hun realiteit wordt getrokken, moet je gaan nadenken of je dit wel wilt blijven doen. Want als je dit blijft doen, dan blijf jij je aanpassen. Je zenuwstelsel blijft in overleving, waardoor jij niet je ware zelf kunt zijn. Want die wordt niet geaccepteerd, gezien ze dit ook niet eens bij zichzelf kunnen.
Trouw zijn aan jezelf
Dit is een moeilijk gegeven, gezien je ouders wel je roots zijn. En jij eigenlijk altijd het gevoel hebt gehad dat je op je ouders moet kunnen bouwen. Maar als zij niet eens op zichzelf kunnen bouwen, door in de spiegel te kijken, dan blijven ze jou meetrekken in hun realiteit van drama, trauma en chaos. En dat is niet iets waar je geluk zult vinden. Dit betekent dat je op den duur moet leren om echt op jezelf te bouwen en je eigen geluk, vrede en harmonie te vinden. Dit betekent dat je grenzen moet stellen bij de situaties waar jij juist niet meer wilt zijn. Je kunt namelijk zelf kiezen of je afstand doet van datgene wat je altijd pijn heeft gedaan.
En ik zeg daarmee niet dat je ouders altijd slecht zijn geweest, maar je zou wel de ruimte moeten hebben om volledig jezelf te mogen zijn. Hieruit bouw je zelfliefde op en vanuit die zelfliefde kan het geluk in jezelf weer ontstaan. Het is dus een ingewikkeld pad waarin je weer mag leren van jezelf te houden, zonder de goedkeuring, overtuigingen of projecties van anderen en vooral je ouders. In sommige gevallen betekent het dat je jezelf moet losmaken van je familie, hoe pijnlijk dit ook is. Of dat je jouw familiepatronen beëindigt, door er niet meer aan deel te nemen. Want jouw geluk zou niet moeten afhangen van het geluk van een ander of van je ouders. Jouw geluk is van jou en als iemand dit geluk elke keer weer probeert aan te tasten, mag je jezelf afvragen of dit het pad is wat je nog langer wilt bewandelen.
Je kunt een ander niet veranderen
Je kan nog zo vaak proberen een spiegel voor te houden, bevestiging te zoeken of goedkeuring te krijgen, maar als de ander niet ziet wat voor pijn ze jou aandoen, dan blijf je in een loep hangen die jou steeds meer verwijdert van jouw ware zelf. In deze dualistische wereld zijn we om te leren en het kan heel goed dat je ook hun pijn, verdriet en strijd ziet, maar het is niet aan jou om dit te dragen. Want als je de wereld op je schouders draagt zul je een heel zwaar leven krijgen. Je lichaam laat op den duur ook van zich horen, gezien je al die pijn dan met je meedraagt. Het kan je leven fysiek en mentaal gaan bepalen, en je zet jezelf daarmee vast.
Het is een mooi gegeven als je altijd loyaal wilt blijven naar je familie, maar waar is de loyaliteit naar jezelf? Je zou ten alle tijden alles bespreekbaar moeten kunnen houden, waarin je elkaars perspectieven ziet. Je zou altijd helder moeten kunnen communiceren zonder dat jouw gevoelens daarin genegeerd worden. Je zou altijd vragen moeten kunnen stellen, zonder dat iemands wet altijd regel is. Vaak wordt er in een disfunctionele familie jouw gevoel of de redenen waarom je ergens niet mee eens bent, gezien als dat je niet loyaal bent. Maar niets is minder waar, want waarom zou jouw mening er niet toedoen? Waarom zou jij jezelf niet mogen uitspreken of waarom zou jouw gevoel er niet toedoen?
Patronen doorbreken
Als jij dit gedrag blijft accepteren, dan houd je deze dynamieken in stand en zal er niks veranderen. Je hoeft namelijk niks automatisch over te nemen, wat ze jou meegegeven hebben. Ze hebben ook niet alle wijsheid in pacht, en zien het ook niet altijd aan het rechte eind. En doordat je deze patronen doorbreekt, kun je in een rouwproces terechtkomen, gezien je afscheid moet nemen van het beeld dat je van je ouders had. Dit is een heel pijnlijk onderdeel van het kiezen voor jezelf en zal niet zomaar weggaan. Je gaat hierdoor in een diep rouwproces kunnen komen, waarbij het kind in jou nog verlangt naar die liefde buiten jezelf en de volwassen in jou die voor zichzelf en het innerlijk kind wil kiezen uit liefde voor zichzelf.
Je hoeft dan niet meer te wachten op erkenning, want als je voor jezelf kiest dan erken je jezelf al. En deze keuze kan jou alle vrijheid geven waarvan je niet wist dat je die nodig had. Je hoeft nooit meer naar bevestiging te zoeken buiten jezelf, want je kiest dan ten alle tijden voor jezelf. Jij maakt zelf je keuzes, maakt zelf fouten en ervaart het leven zoals jij het wilt. Je bent geen herhaling van een realiteit die niet van jou is. Je kiest niet tegen je familie, maar je kiest dan eindelijk voor jezelf en dat is de grootste vorm van zelfliefde en geluk.